بررسی اثر تاخیری پوشش لایه ای نشاسته صنعتی بر عملکرد ریتاردر سطحی بتن با کاربر نمای گرافیکی
بتن گرافیکی یکی از فناوریهای جدید در حوزه تولید نمای بتنی می باشد که امکان ایجاد طرحها و الگوهای پایدار را بر روی سطح قطعات بتنی فراهم میکند. در این روش، طرح مورد نظر از طریق استفاده از مواد کندگیرکننده سطحی (ریتاردرها) ایجاد میشود که با ایجاد تأخیر موضعی در هیدراسیون سیمان، باعث نرم ماندن لایه نازکی از ملات سطحی میشوند. پس از گیرش اولیه بتن و شستوشوی سطح، ملات نرم حذف شده و سنگدانهها نمایان میشوند و بدین ترتیب طرح گرافیکی مورد نظر بر سطح بتن شکل میگیرد. یکی از مواد رایج مورد استفاده بهعنوان ریتاردر، گلوکونات سدیم است که به دلیل توانایی کلاته کردن یونهای کلسیم و ایجاد تأخیر در هیدراسیون سیمان، نقش مؤثری در کنترل زمان گیرش دارد. با وجود مزایای این ماده، یکی از مشکلات مهم در کاربرد آن در بتن گرافیکی، فعال شدن زودهنگام ریتاردر در زمانی است که بتن هنوز حالت خمیری دارد. این موضوع میتواند باعث پخش شدن ریتاردر در سطح بتن شده و موجب کاهش وضوح و تخریب مرزهای طرح گرافیکی شود. به منظور کنترل این مسئله، در این تحقیق استفاده از یک لایه محافظ از نشاسته صنعتی بهعنوان سد نفوذی موقت مورد بررسی قرار گرفته است. این لایه پس از بتنریزی بهتدریج در تماس با رطوبت حل شده و باعث تأخیر در دسترسی آب به لایه ریتاردر میشود. در این مطالعه، رفتار گلوکونات سدیم در حضور لایههای مختلف نشاسته از نظر زمان فعالسازی و تأثیر آن بر کیفیت طرح گرافیکی بررسی شده است. نتایج نشان میدهد که ضخامت لایه نشاسته نقش مهمی در کنترل زمان فعال شدن ریتاردر و عمق نفوذ سطح بتن دارد. افزایش ضخامت نشاسته باعث افزایش زمان فعال شدن ریتاردر و کاهش عمق شستوشوی سطح میشود. استفاده از نتایج این تحقیق میتواند به بهبود کیفیت و وضوح طرح در بتن های گرافیکی کمک کرده و امکان کنترل دقیقتر فرآیند ایجاد نقش بر سطح بتن را فراهم سازد.
